Co nowego wiemy o NMN i długowieczności — przegląd badań na ludziach

Badanie Yoshino i współpracowników, opublikowane w Science, było jednym z pierwszych rygorystycznie kontrolowanych badań oceniających suplementację NMN konkretnie u kobiet w okresie przedcukrzycowym po menopauzie — populacji szczególnie interesującej ze względu na związek insulinooporności z wiekiem.

Kolejne badanie, tym razem u starszych, zdrowych mężczyzn, oceniło wpływ przewlekłej suplementacji NMN na poziom NAD+ we krwi oraz funkcję mięśni — dostarczając dodatkowych, choć wciąż wstępnych, danych o potencjalnych korzyściach tej suplementacji w innej grupie demograficznej.

NMN nie jest jedyną cząsteczką testowaną jako prekursor NAD+ — rybozyd nikotynamidu (NR) to inna, chemicznie odmienna substancja prowadząca do tego samego celu metabolicznego, przy czym to właśnie NR ma za sobą więcej i dłuższych badań bezpieczeństwa u ludzi niż NMN, częściowo dlatego, że trafił do badań klinicznych wcześniej.

W praktyce oba prekursory — NMN i NR — prowadzą do podniesienia poziomu NAD+, a bezpośrednich badań porównujących je efekt na efekt u tych samych uczestników wciąż brakuje, więc wybór między nimi opiera się dziś bardziej na dostępności i cenie niż na twardych dowodach przewagi jednego nad drugim.

Dostępne badania na ludziach są obiecujące, ale wciąż nieliczne i dotyczą pośrednich markerów (NAD+, wrażliwość insulinowa), nie bezpośrednio długowieczności. Warto traktować NMN jako obszar aktywnych, ale wciąż wczesnych badań, a nie ugruntowaną interwencję przeciwstarzeniową z udowodnionym wpływem na długość życia u ludzi.