Łokieć tenisisty: przyczyny i leczenie — dlaczego sam odpoczynek nie wystarcza

To rozróżnienie ma znaczenie praktyczne: pacjent, który przez wiele tygodni unika jakiegokolwiek obciążenia przedramienia licząc na samoistne ustąpienie objawów, często wraca do lekarza z tym samym bólem po dwóch, trzech miesiącach — nie dlatego, że ścięgno się nie goiło, ale dlatego, że nigdy nie zostało poddane bodźcowi potrzebnemu do przebudowy tkanki.

Ćwiczenia ekscentryczne polegają na kontrolowanym wydłużaniu mięśnia pod obciążeniem — w przypadku łokcia tenisisty najczęściej jest to powolne opuszczanie ciężarka trzymanego w dłoni przy wyprostowanym łokciu, z napięciem prostowników nadgarstka. To właśnie ten typ obciążenia wydaje się najskuteczniej stymulować przebudowę kolagenu w zdegenerowanym ścięgnie.

Zastrzyki z kortykosteroidów bywają kuszącą opcją, bo szybko i skutecznie łagodzą ból w pierwszych tygodniach. Problem w tym, że badania z dłuższym okresem obserwacji pokazują odwrotny obraz w perspektywie roku — i to jedno z najbardziej cytowanych badań w tej dziedzinie pochodzi z Australii.

Iniekcje osocza bogatopłytkowego (PRP) bywają reklamowane jako nowocześniejsza alternatywa dla sterydów, oparta na czynnikach wzrostu pochodzących z krwi pacjenta. Teoria brzmi obiecująco, ale twarde dane kliniczne są znacznie mniej jednoznaczne, niż sugeruje marketing gabinetów oferujących tę procedurę.

Łokieć tenisisty to dobry przykład tego, jak intuicja kliniczna sprzed dekad — "stan zapalny, więc trzeba go stłumić i dać odpocząć" — okazała się niepełna w świetle nowszych badań histopatologicznych i klinicznych. Najskuteczniejsze, najlepiej potwierdzone podejście wymaga cierpliwości: stopniowego, kontrolowanego obciążania ścięgna programem ćwiczeń przez wiele tygodni, a nie szybkiego rozwiązania w postaci zastrzyku czy całkowitego unieruchomienia.

Zastrzyki sterydowe i PRP mogą mieć swoje miejsce w wybranych, opornych przypadkach, ale żadna z tych metod nie zastępuje podstawy leczenia, jaką pozostaje odpowiednio dobrany, progresywny program ćwiczeń — najlepiej ułożony wspólnie z fizjoterapeutą, z uwzględnieniem konkretnej aktywności, która doprowadziła do przeciążenia.