Zamyślona kobieta siedząca samotnie na kanapie

Poradniki #libido #zdrowie-kobiet #menopauza #hormony

Niskie libido u kobiet: przyczyny hormonalne, psychologiczne i lekowe

Obniżone pożądanie seksualne jest najczęściej zgłaszanym problemem seksualnym u kobiet, a jego częstość rośnie w okresie okołomenopauzalnym. Problem w tym, że przyczyny bywają wielowarstwowe — hormonalne, psychologiczne, związane z lekami lub relacją — a leczenie jednej z nich bez rozpoznania pozostałych rzadko przynosi pełną poprawę. Sprawdzamy, co pokazują metaanalizy dotyczące skali problemu, terapii testosteronem oraz wpływu leków przeciwdepresyjnych na popęd seksualny.

PZdr Piotr Zieliński4 września 202614 min czytania

Spis treści

TL;DR — najważniejsze wnioski

→Najczęstszy problem seksualny u kobiet, o którym rzadko się rozmawia wprost
→Skala problemu — co pokazuje przegląd systematyczny
→Przyczyny hormonalne — nie tylko menopauza
→Przyczyny związane z lekami — nie tylko antykoncepcja
→Przyczyny psychologiczne i relacyjne
→Jak w praktyce podchodzi się do diagnostyki
→Co pokazują dane o skuteczności interwencji
→Ograniczenia dostępnych danych
→Nasza rekomendacja redakcyjna

Najczęstszy problem seksualny u kobiet, o którym rzadko się rozmawia wprost

Obniżone pożądanie seksualne (niskie libido) jest, według dostępnych danych epidemiologicznych, najczęściej zgłaszanym rodzajem dysfunkcji seksualnej u kobiet — częstszym niż zaburzenia podniecenia, orgazmu czy ból podczas stosunku. Mimo powszechności problem ten rzadko jest tematem otwartej rozmowy z lekarzem, częściowo dlatego, że pacjentki nie wiedzą, czy to w ogóle "kwestia medyczna", a częściowo dlatego, że przyczyny bywają złożone i nie sprowadzają się do jednego prostego wyjaśnienia.

Ten artykuł systematyzuje trzy główne kategorie przyczyn — hormonalne, psychologiczne i lekowe — opierając się na dostępnych metaanalizach i przeglądach systematycznych. Powiązane tematy, jak zmiany hormonalne w okresie menopauzy, opisujemy szerzej w naszej bazie wiedzy — tutaj skupiamy się konkretnie na mechanizmach obniżonego libido i na tym, co pokazują badania interwencyjne.

Ten artykuł nie zastępuje konsultacji ginekologicznej ani psychologicznej

Obniżone libido może mieć wiele nakładających się przyczyn jednocześnie. Poniższe informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują indywidualnej oceny przez lekarza (ginekologa, endokrynologa) lub psychologa/seksuologa.

Skala problemu — co pokazuje przegląd systematyczny

Prevalence and correlates of female sexual dysfunction and sexual distress in reproductive-aged women: a systematic review and meta-analysis

Umiarkowane dowody

Heshmatnia F, Azizi M, Milani H, Nikbakht R, Kheiri M, Tolomehr H, Shahhosseini Z · BMC Women's Health · 2025

Metaanaliza objęła 20 badań (głównie przekrojowych) z udziałem łącznie 36 777 kobiet w wieku rozrodczym, publikowanych w latach 2015–2024. Łączna (pooled) częstość występowania dysfunkcji seksualnej u kobiet wyniosła 47,81% (95% CI 39,19–56,43%), z rozpiętością między poszczególnymi badaniami od 20,6% do 95,0% — co odzwierciedla różnice w narzędziach pomiarowych i badanych populacjach. Zaburzenia pożądania seksualnego wahały się w zakresie 8,0–91,0% w zależności od badania. Autorzy wyodrębnili pięć głównych kategorii czynników związanych z dysfunkcją seksualną: socjodemograficzne (starszy wiek, wyższe BMI, dłuższy staż małżeński), rozrodcze (porody, karmienie piersią), interpersonalne (niezadowolenie z relacji, trudności seksualne partnera), psychologiczne (lęk, depresja, stres) oraz medyczne (choroby przewlekłe, leki psychotropowe).

Zobacz badanie

Duża rozpiętość wyników utrudnia jednoznaczne wnioski

Rozpiętość częstości występowania między badaniami (od 20,6% do 95,0%) jest bardzo duża, co wskazuje na istotną niejednorodność metodologiczną — różne narzędzia pomiarowe, definicje dysfunkcji i badane populacje. Sama łączna wartość 47,81% powinna być traktowana jako orientacyjny szacunek średni, a nie precyzyjna, uniwersalna liczba.

Przyczyny hormonalne — nie tylko menopauza

Spadek estrogenu w okresie okołomenopauzalnym jest jedną z najlepiej udokumentowanych przyczyn obniżonego libido — prowadzi zarówno do zmniejszenia pożądania, jak i do atrofii tkanek narządów płciowych, co może dodatkowo powodować ból podczas stosunku i wtórnie pogłębiać unikanie aktywności seksualnej. Ale menopauza to nie jedyny mechanizm hormonalny — obniżona funkcja tarczycy, podwyższony poziom prolaktyny czy zaburzenia równowagi testosteronu (który u kobiet również odgrywa rolę w libido, choć w znacznie niższych stężeniach niż u mężczyzn) mogą mieć podobny efekt niezależnie od wieku menopauzalnego.

Safety and efficacy of testosterone for women: a systematic review and meta-analysis of randomised controlled trial data

Silne dowody

Islam RM, Bell RJ, Green S, Page MJ, Davis SR · The Lancet Diabetes & Endocrinology · 2019

Metaanaliza objęła 36 randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem 8480 kobiet. Terapia testosteronem istotnie poprawiła funkcje seksualne u kobiet pomenopauzalnych z obniżonym pożądaniem powodującym dyskomfort: pożądanie seksualne (standaryzowana różnica średnich, SMD=0,36), częstość satysfakcjonujących aktywności seksualnych (+0,85 zdarzenia), przyjemność seksualną (+6,86 punktu) oraz zdolność do osiągania orgazmu (SMD=0,25), przy jednoczesnym zmniejszeniu dystresu seksualnego (SMD=-0,27). Częściej obserwowano trądzik i nadmierne owłosienie w grupie testosteronu, choć nie odnotowano poważnych działań niepożądanych. Podanie doustne pogarszało profil lipidowy (wzrost LDL, spadek HDL), podczas gdy droga niedoustna (np. przezskórna) miała neutralny wpływ na lipidy. Autorzy podkreślili, że bezpieczeństwo długoterminowe, w tym wpływ na układ kostno-mięśniowy i funkcje poznawcze, wymaga dalszych badań.

Zobacz badanie

Terapia testosteronem u kobiet wymaga nadzoru lekarskiego

Mimo udokumentowanej skuteczności, terapia testosteronem u kobiet z obniżonym libido nie jest zatwierdzona we wszystkich krajach do tego konkretnego wskazania, a jej długoterminowe bezpieczeństwo nie jest w pełni poznane. Decyzję o takiej terapii należy podejmować wyłącznie z lekarzem (ginekologiem lub endokrynologiem), po wykluczeniu innych przyczyn i ocenie indywidualnego ryzyka.

Przyczyny związane z lekami — nie tylko antykoncepcja

Leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) i pokrewne są jedną z najlepiej udokumentowanych, lekowych przyczyn obniżonego libido — i jednocześnie jedną z najczęściej pomijanych w rozmowie o przyczynach problemu, ponieważ pacjentki i lekarze koncentrują się zwykle na poprawie nastroju, a nie na efektach ubocznych w sferze seksualnej.

Treatment-emergent sexual dysfunction related to antidepressants: a meta-analysis

Umiarkowane dowody

Serretti A, Chiesa A · Journal of Clinical Psychopharmacology · 2009

Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych oceniających dysfunkcję seksualną związaną ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych wykazała, że jej częstość wahała się od 25,8% do 80,3% w zależności od ocenianego leku. Sertralina, wenlafaksyna, citalopram, paroksetyna i fluoksetyna znalazły się wśród leków o najsilniejszym wpływie na funkcje seksualne, podczas gdy agomelatyna, bupropion, mirtazapina i nefazodon nie różniły się istotnie od placebo. Analiza nie wyodrębniła wyników osobno dla kobiet i mężczyzn ani osobno dla poszczególnych domen dysfunkcji seksualnej (pożądanie, podniecenie, orgazm), co jest istotnym ograniczeniem przy próbie odniesienia tych danych wyłącznie do problemu obniżonego libido u kobiet.

Zobacz badanie

Mit

Jeśli lek przeciwdepresyjny poprawia nastrój, to obniżone libido w trakcie jego stosowania to "efekt psychiczny", a nie farmakologiczny.

Fakt

Dysfunkcja seksualna związana z SSRI ma udokumentowany mechanizm farmakologiczny (m.in. wpływ na przekaźnictwo serotoninergiczne i dopaminergiczne), niezależny od tego, czy nastrój się poprawia czy nie. Co istotne, objawy te bywają trwałe i nie zawsze ustępują z czasem stosowania leku, a w rzadkich przypadkach mogą utrzymywać się nawet po jego odstawieniu.

Inne leki i substancje mogące obniżać libido

Hormonalne środki antykoncepcyjne — u części kobiet obniżają poziom wolnego testosteronu poprzez zwiększenie SHBG (białka wiążącego hormony płciowe)
Leki przeciwnadciśnieniowe, szczególnie niektóre beta-blokery
Leki przeciwpadaczkowe i niektóre leki przeciwpsychotyczne
Nadużywanie alkoholu i niektórych substancji psychoaktywnych
Chemioterapia i niektóre terapie hormonalne stosowane w leczeniu nowotworów

Przyczyny psychologiczne i relacyjne

Zgodnie z metaanalizą Heshmatnia i wsp., czynniki psychologiczne (lęk, depresja, przewlekły stres, historia przemocy seksualnej) oraz interpersonalne (niezadowolenie z relacji, trudności seksualne partnera, brak bliskości emocjonalnej) należą do głównych kategorii związanych z dysfunkcją seksualną u kobiet, obok czynników czysto hormonalnych czy medycznych. W praktyce klinicznej te kategorie rzadko występują w izolacji — przewlekły stres może obniżać libido zarówno bezpośrednio (poprzez wpływ kortyzolu na oś podwzgórze-przysadka-gonady), jak i pośrednio, pogarszając jakość snu, nastrój i relację z partnerem.

To nakładanie się przyczyn ma praktyczne znaczenie terapeutyczne: leczenie wyłącznie jednego wymiaru problemu — na przykład wyrównanie poziomu hormonów bez uwzględnienia przewlekłego stresu czy trudności w relacji — rzadko przynosi pełną poprawę, jeśli pozostałe czynniki nie zostaną jednocześnie zaadresowane.

Sprawdź swój profil

Nie wiesz, jakie suplementy mają sens właśnie dla Ciebie?

Odpowiedz na kilka krótkich pytań dotyczących Twojego stylu życia, diety, snu i celów. VitMode przygotuje Twój profil i pokaże suplementy warte rozważenia — wraz z uzasadnieniem i siłą dowodów.

Zajmuje około 2 minutOparte na dowodach naukowych

Dobierz suplementy dla mnie

Rekomendacje uwzględniają Twoje odpowiedzi oraz poziom dowodów naukowych. Popularność suplementu nie wpływa na jego rekomendację.

Jak w praktyce podchodzi się do diagnostyki

Kategoria	Co warto sprawdzić
Hormonalna	Poziom estrogenu (w kontekście wieku menopauzalnego), hormony tarczycy, prolaktyna, ewentualnie testosteron całkowity/wolny
Lekowa	Przegląd aktualnie przyjmowanych leków, w tym antykoncepcji hormonalnej i leków przeciwdepresyjnych, pod kątem znanych działań niepożądanych
Psychologiczna	Ocena objawów lęku, depresji, przewlekłego stresu — ewentualna konsultacja psychologiczna lub seksuologiczna
Relacyjna	Jakość komunikacji z partnerem, satysfakcja z relacji, ewentualne trudności seksualne partnera
Medyczna ogólna	Choroby przewlekłe, ból podczas stosunku (dyspareunia), historia zabiegów ginekologicznych

Kategorie przyczyn obniżonego libido i przykładowe kierunki diagnostyki

Warto zacząć od przeglądu leków

Ponieważ dysfunkcja seksualna związana z lekami jest jedną z łatwiejszych do zidentyfikowania (a czasem odwracalnych po zmianie leku) przyczyn, dobrym pierwszym krokiem bywa przegląd aktualnie przyjmowanych leków razem z lekarzem prowadzącym, zanim rozpocznie się bardziej złożoną diagnostykę hormonalną czy psychologiczną.

Co pokazują dane o skuteczności interwencji

Interwencje o różnym poziomie potwierdzenia w badaniach

Terapia testosteronem u kobiet pomenopauzalnych z obniżonym pożądaniem powodującym dyskomfort — poparta metaanalizą 36 RCT, ale wymaga nadzoru lekarskiego i nie jest zatwierdzona wszędzie do tego wskazania
Zmiana leku przeciwdepresyjnego na taki o mniejszym wpływie na funkcje seksualne (np. bupropion) — możliwa opcja, ale wyłącznie po konsultacji z lekarzem prowadzącym leczenie, nigdy przez samodzielne odstawienie leku
Terapia miejscowa estrogenowa przy atrofii i bólu związanym z suchością pochwy w okresie menopauzy — osobne wskazanie względem ogólnego obniżenia libido, ale często współwystępujące
Terapia psychologiczna lub seksuologiczna przy dominującym komponencie lękowym, depresyjnym lub relacyjnym
Redukcja przewlekłego stresu i poprawa higieny snu jako uzupełniające, choć rzadziej badane bezpośrednio w kontekście libido, interwencje ogólnozdrowotne

Ograniczenia dostępnych danych

Czego te badania nie dowodzą

Metaanaliza dotycząca skali problemu (Heshmatnia i wsp.) opiera się głównie na badaniach przekrojowych, które pokazują korelacje, a nie związki przyczynowo-skutkowe, i cechuje się bardzo dużą niejednorodnością wyników między badaniami. Metaanaliza dotycząca testosteronu (Islam i wsp.) dotyczyła głównie kobiet pomenopauzalnych z konkretnym rozpoznaniem obniżonego pożądania powodującego dyskomfort — jej wyniki nie powinny być automatycznie uogólniane na młodsze kobiety czy na obniżone libido bez towarzyszącego dystresu. Metaanaliza dotycząca leków przeciwdepresyjnych (Serretti i Chiesa) nie wyodrębniła danych osobno dla kobiet, co ogranicza precyzję wniosków specyficznych dla tej grupy.

Pytanie	Krótka odpowiedź
Jak częste jest obniżone libido u kobiet?	Bardzo częste — metaanaliza 20 badań wskazuje łączną częstość dysfunkcji seksualnej na poziomie 47,81%, z dużą rozpiętością między badaniami
Czy terapia testosteronem pomaga?	Tak, u kobiet pomenopauzalnych z obniżonym pożądaniem powodującym dyskomfort — potwierdzone metaanalizą 36 RCT, ale wymaga nadzoru lekarskiego
Czy leki przeciwdepresyjne obniżają libido?	Tak, w różnym stopniu zależnie od leku — częstość dysfunkcji seksualnej sięga 25,8–80,3% w zależności od preparatu
Czy przyczyna jest zwykle jedna, czy złożona?	Zwykle złożona — czynniki hormonalne, lekowe, psychologiczne i relacyjne często współwystępują
Od czego warto zacząć diagnostykę?	Od przeglądu aktualnie przyjmowanych leków, następnie oceny hormonalnej i psychologicznej

Niskie libido u kobiet w skrócie

Nasza rekomendacja redakcyjna

Obniżone libido u kobiet jest problemem na tyle powszechnym i wielowymiarowym, że próba znalezienia jednej, uniwersalnej przyczyny rzadko przynosi trafną odpowiedź. Dostępne dane pokazują trzy solidnie udokumentowane ścieżki — hormonalną (z terapią testosteronem jako opcją popartą metaanalizą RCT), lekową (szczególnie leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI) oraz psychologiczno-relacyjną — które w praktyce klinicznej często się nakładają. Najbardziej uczciwym podejściem jest systematyczna diagnostyka wszystkich trzech obszarów, zamiast zakładania z góry, że problem jest "tylko hormonalny" albo "tylko psychiczny".

W mojej praktyce najczęstszym błędem nie jest złe leczenie, tylko leczenie tylko jednej warstwy problemu — wyrównujemy hormony, a pomijamy lek przeciwdepresyjny przyjmowany od lat albo relację, w której temat seksu od miesięcy jest tematem tabu. Diagnostyka obniżonego libido wymaga cierpliwości, nie jednego badania krwi.

dr Piotr Zieliński, redakcja VitMode

Najczęściej zadawane pytania

Nie — menopauza jest jedną z najlepiej udokumentowanych, ale nie jedyną przyczyną. Obniżone libido może wynikać też z zaburzeń tarczycy, poziomu prolaktyny, przyjmowanych leków (w tym antykoncepcji i leków przeciwdepresyjnych), przewlekłego stresu, lęku, depresji czy trudności w relacji z partnerem.

Metaanaliza 36 randomizowanych badań kontrolowanych (Islam i wsp., 2019) wykazała poprawę funkcji seksualnych bez poważnych działań niepożądanych, choć częściej obserwowano trądzik i nadmierne owłosienie. Bezpieczeństwo długoterminowe wymaga jednak dalszych badań, a terapia powinna odbywać się wyłącznie pod nadzorem lekarza.

Według metaanalizy Serretti i Chiesa (2009) sertralina, wenlafaksyna, citalopram, paroksetyna i fluoksetyna wykazywały najsilniejszy wpływ na funkcje seksualne, podczas gdy bupropion, mirtazapina i agomelatyna nie różniły się istotnie od placebo.

Nie — zmianę lub odstawienie leku przeciwdepresyjnego należy zawsze konsultować z lekarzem prowadzącym leczenie, ze względu na ryzyko nawrotu depresji lub objawów odstawiennych. Zmiana na lek o innym profilu działań niepożądanych jest możliwą opcją, ale wymaga nadzoru medycznego.

Przewlekły stres może obniżać libido zarówno bezpośrednio, poprzez wpływ kortyzolu na oś hormonalną regulującą funkcje rozrodcze, jak i pośrednio — pogarszając sen, nastrój i jakość relacji z partnerem, co dodatkowo nasila problem.

U części kobiet tak — mogą podnosić poziom SHBG (białka wiążącego hormony płciowe), co obniża poziom wolnego, biologicznie aktywnego testosteronu. Efekt ten jest zróżnicowany indywidualnie i zależy od konkretnego preparatu.

Dobrym punktem wyjścia jest ginekolog lub lekarz rodzinny, który może zlecić podstawowe badania hormonalne i przejrzeć przyjmowane leki, a w razie potrzeby skierować dalej do endokrynologa, seksuologa lub psychologa, w zależności od zidentyfikowanych czynników.

Źródła

dr Piotr Zieliński

Lekarz specjalista endokrynologii, konsultant naukowy

Piotr praktykuje endokrynologię od ponad piętnastu lat, głównie w obszarze zaburzeń hormonalnych mężczyzn i gospodarki metabolicznej. Do VitMode dołączył jako konsultant naukowy, bo — jak sam żartuje — zmęczyło go tłumaczenie tych samych pytań o testosteron na każdej wizycie, więc postanowił spisać odpowiedzi raz porządnie. Recenzuje treści o terapii hormonalnej, farmakologii suplementów i interakcjach leków, pilnując, by artykuły nie zamieniały się w zachętę do samodzielnej suplementacji tam, gdzie naprawdę potrzebna jest diagnostyka i nadzór lekarza. Jego zawodowa dewiza — „dowód najpierw, entuzjazm potem” — nieraz towarzyszyła rozmowie z pacjentem, który przyszedł z gotowym planem suplementacyjnym znalezionym w internecie.

Powiązane artykuły

Lekarka w białym fartuchu rozmawiająca z pacjentką podczas konsultacji w gabinecie

HTZ – hormonalna terapia zastępcza w menopauzie: dla kogo, kiedy i jakie realne ryzyko?

Badanie WHI z 2002 roku wywołało globalną panikę wokół hormonalnej terapii zastępczej, a recepty spadły z dnia na dzień o połowę. Dwie dekady dalszych analiz pokazały jednak dużo bardziej stonowany obraz — zależny przede wszystkim od wieku i momentu rozpoczęcia terapii. Wyjaśniamy, co faktycznie mówią dane, dla kogo bilans korzyści i ryzyka jest dziś korzystny, a kto powinien zachować szczególną ostrożność.

13 min

22 sierpnia 2026

Widok z góry na talerz z orzechami, fasolą i nasionami — źródłami błonnika i białka

PCOS a dieta: co jeść, a czego unikać, żeby realnie wesprzeć hormony

"Dieta o niskim indeksie glikemicznym" to jedno zdanie, które PCOS słyszy najczęściej — ale rzadko ktoś tłumaczy, co to konkretnie oznacza na talerzu. Rozkładamy dowody na niski IG kontra niski węglowodan, pokazujemy, co realnie zmienia insulinę i androgeny, i gdzie kończy się dieta, a zaczyna mit.

12 min

22 sierpnia 2026

Lekarka wykonująca badanie USG pacjentce w gabinecie medycznym

Endometrioza a płodność: jak realnie wygląda droga do ciąży

"Endometrioza uniemożliwia zajście w ciążę" to jedno z najczęściej powtarzanych, a jednocześnie najbardziej niedokładnych stwierdzeń, jakie słyszą kobiety po diagnozie. Sprawdzamy, co pokazują dane o zapłodnieniu in vitro przy endometriozie, które interwencje realnie zwiększają szansę na ciążę, i dlaczego leczenie hormonalne łagodzące ból nie zawsze pomaga w staraniach o dziecko.

12 min

22 sierpnia 2026

Kobieta w średnim wieku z wachlarzem w słońcu

Czarcikęs łąkowy (black cohosh) a objawy menopauzy — co pokazuje sieciowa metaanaliza?

Czarcikęs łąkowy (Actaea racemosa, znany też jako Cimicifuga racemosa czy black cohosh) to jeden z najpopularniejszych ziołowych suplementów na uderzenia gorąca i nocne poty w okresie menopauzy — reklamowany jako bezhormonalna alternatywa dla hormonalnej terapii zastępczej. Duża sieciowa metaanaliza przygotowana na potrzeby brytyjskich wytycznych NICE dotyczących menopauzy rzeczywiście umieściła go wśród opcji skuteczniejszych niż placebo, ale obraz jest bardziej niuansowy, niż sugerują opakowania w aptece.

11 min

27 sierpnia 2026

Powiązane wpisy w bazie wiedzy

4.6

Menopauza

Trwałe ustanie miesiączkowania na skutek wygaśnięcia czynności jajników — punkt zwrotny wiążący się z istotnymi zmianami metabolicznymi, sercowo-naczyniowymi i kostnymi, wymagający świadomej profilaktyki.

Zdrowie kobietSilne dowody

4.5

Kortyzol

Główny hormon stresu — kluczowy dla przetrwania w krótkim terminie, problematyczny przy przewlekłym podwyższeniu.

HormonySilne dowody

4.6

Stres przewlekły

Krótkotrwały stres to naturalna, adaptacyjna reakcja organizmu — problemem jest jego przewlekłość. Duża metaanaliza danych z prawie 200 tysięcy osób pokazała konkretną liczbę, o ile przewlekły stres zawodowy zwiększa ryzyko choroby wieńcowej.

HormonySilne dowody

4.7

Testosteron

Główny hormon anaboliczny — jego naturalny poziom silnie zależy od snu, treningu siłowego, składu ciała i masy tłuszczowej.

HormonySilne dowody

4.7

Endometrioza

Przewlekła choroba dotykająca około 10% kobiet w wieku rozrodczym, wciąż diagnozowana średnio z wieloletnim opóźnieniem — mimo bólu wystarczająco silnego, by istotnie zaburzać codzienne funkcjonowanie.

Zdrowie kobietSilne dowody

4.6

Niedoczynność tarczycy

Jedno z najczęstszych zaburzeń hormonalnych, zwłaszcza u kobiet — spowalnia metabolizm i bywa mylone z przewlekłym zmęczeniem czy 'zwykłym' przybieraniem na wadze.

ChorobySilne dowody

Komentarze (2)

KW
Kasia W. 2 tygodnie temu
Bardzo przejrzyście opisane, szczególnie sekcja o interakcjach — nie widziałam tego nigdzie indziej w jednym miejscu.
MT
Marek T. miesiąc temu
Czy planujecie aktualizację o najnowsze badanie z tego roku? Widziałem ciekawą metaanalizę.